Alpkan Koç
Yaklaşık 20 yıl önce deniz ürünleri restoranlarından ve işleme tesislerinden toplanan 500 bin tondan fazla atık istiridye kabuğu, Meksika Körfezi’nin sularına bırakıldı.
O dönemde pek çok kişi bu adımı okyanusa çöp atmak olarak gördü ve sert bir şekilde eleştirdi.
Hatta araştırmacılar bile sonuçtan tam olarak emin değildi. Ancak suyun altında sessizce başlayan değişim, yıllar içinde mucizevi bir tablo ortaya çıkardı.
Çöp sanılan kabuklar hayat buldu
Kabuklar deniz tabanına yerleştirildikten kısa süre sonra, bakteriler bu yüzeyleri sararak mikro düzeyde yeni bir yaşamın ilk adımlarını attı. Zamanla parçalanan kabuklar suya kalsiyum salarak deniz ortamını zenginleştirdi.
Yıllar içinde bozulan ve yumuşak kumluk alanlara dönüşen deniz tabanı, bu kabuklar sayesinde yeniden sert bir zemine kavuştu. Böylece genç istiridyelerin tutunup büyüyebileceği doğal bir temel oluştu.
Hem suyu temizlediler hem canlılara ev oldular
Yaklaşık 20 yıl süren bu restorasyon çabası, bölgedeki istiridye nüfusunda patlama yaşanmasını sağladı. Çoğalan istiridyeler doğal birer filtre gibi çalışarak deniz suyunu temizlemeye başladı.
Su kalitesinin artmasıyla birlikte zararlı alg patlamaları azaldı ve bölge, binlerce farklı deniz canlısı için adeta korunaklı bir yuvaya dönüştü.
Kaynak
