Alpkan Koç
Kosta Rika’daki Guanacaste Ulusal Parkı’nda 1997 yılında çevre restorasyonu adına oldukça sıra dışı bir adım atıldı.
Ekolojistler Daniel Janzen ve Winnie Hallwachs, hayvancılık nedeniyle verimini kaybetmiş ve kurumuş bir araziyi yeniden canlandırmak için narenciye üreten bir şirketle el sıkıştı.
Proje kapsamında, meyve suyu fabrikasından çıkan yaklaşık 12 bin ton portakal kabuğu 3 hektarlık bozulmuş alana döküldü.
Amaç, kabukların zamanla çürüyerek toprağa ihtiyaç duyduğu besini sağlamasıydı.
16 yıl sonra gelen şaşırtıcı değişim
Eski kurak ve verimsiz toprağın yerini; devasa ağaçların yükseldiği, bitki örtüsünün coştuğu ve zengin bir canlı çeşitliliğine ev sahipliği yapan sık bir orman almıştı.
Portakal kabuğu dökülmeyen komşu arazilere kıyasla, bu alandaki toprağın besin ve organik madde oranının katbölü kat arttığı görüldü.
Portakal kabukları araziyi nasıl kurtardı?
Uzmanlar, devasa miktardaki portakal kabuğunun toprak için adeta bir besin deposu işlevi gördüğünü belirtiyor.
Kabuklar ayrıştıkça toprağın yapısını iyileştirdi; böceklerin, faydalı mikroorganizmaların ve yerli bitkilerin hızla büyümesini sağladı.
Ayrıca bu yoğun organik katman, araziyi istila eden ve yerli bitkilerin büyümesini engelleyen zararlı otların önünü kesti.
